Over emoties
Iets waar ik wel wat van vind… en -zoals ik om me heen hoor- meer mensen. Het gaat om emoties, in dit geval specifiek een emotie of misschien zelfs wel een gevoel, of allebei: Angst! Grappig genoeg las ik als je anders naar emotie kijkt dat je dan zou kunnen zeggen dat het e-motie is, gevoel in beweging.
Angst, we werden en worden er steeds vaker mee geconfronteerd. Tenminste zo ervaar ik het. Vanuit verschillende hoeken krijgen we berichten, meldingen en pfooo nog veel meer dat we ons op allerlei dingen moeten voorbereiden. Dat we, bijvoorbeeld, op z’n minst een noodpakket moeten hebben. Dat we straks aangevallen worden door… nou ja, vul het zelf maar in.
Misschien is, als ik bij mezelf na ga, dit hele -sorry dat ik het zo noem, gedoe wel heel erg duidelijk geworden in 2019-2020. Mijn indruk is dat er sinds die tijd wel wat is veranderd. De laatste jaren merk ik dat mensen veel meer ‘op zichzelf’ zijn, in zichzelf gekeerd en uit men zich minder. Wanneer ik met mensen in gesprek ga wordt vaak aangegeven dat angst een behoorlijke rol speelt. Zeker in die tijd was het zo dat als je anders over bepaalde dingen dacht en dat uitsprak je gelijk een ‘stempel’ te pakken had…
Die tijd was best een rollercoaster op allerlei gebied, zeker omdat in het begin weinig duidelijk was en er behoorlijk wat in gang werd gezet. Wat mij vooral is bijgebleven was dat mensen echt bang waren. Angst dus.
Angst
Tja, wat is angst eigenlijk of misschien wel beter … hoe ervaar je angst?
Angst is voor iedereen anders waarmee iedereen angst ook anders ervaart en er dus ook anders mee omgaat. Waar de één ‘bevriest’, gaat een ander misschien in de aanval of juist op de loop maar hoe dan ook er is altijd een reactie. Van ‘blinde’ paniek tot …
Kijk ik naar mezelf en even terug in de tijd dan kan ik nu gerust zeggen dat ik op bepaalde zaken heel heftig kon en nog steeds kan reageren. En toch is er dan op een gegeven moment een punt waarbij ik zo’n klein stemmetje bij mezelf hoor zeggen: ‘ho even, van wie is dit nu eigenlijk?‘ Dat is dan het punt waarbij ik bij mezelf te rade ga en misschien wel gewoon van binnen weet dat datgene waarop ik aan het reageren ben eigenlijk van iemand anders is. Dan kan ik het meestal laten voor wat het is en weer doorgaan met dat wat van mij is. Want, als je heel eerlijk bent, is de reactie die je hebt op iets daadwerkelijk nodig? En zo ja, kun je iets met de situatie? Misschien is willen overigens een juistere want ook al kun je er iets mee, de vraag is of je dat dan wilt… Is jouw antwoord Ja dan hoppa in de actie en in alle andere gevallen… laat het…of probeer het in elkaar geval zoveel mogelijk ‘los te laten’…
Ja maar, dat is effe lekker makkelijk
Misschien is dat wel zo, misschien ook niet. Voor mij werkt bovenstaande redenering meestal heel goed. En ja, ik vergeet het ook wel eens en kan dan compleet opgaan in een situatie. Haha, dat maakt me dan gelukkig ook weer mens. Tot er dan als vanzelf wel weer een punt komt waarop ik me realiseer dat ik er niets mee kan. En vaak ook zeker niets mee wil waarop ik het dan weer los mag (moet) laten.
Kijk ik om me heen wat er allemaal gebeurt en welke (nieuws)berichten we dagelijks op ons af gestuurd krijgen dan kan ik me enorm druk maken om van alles en nog wat maar ik kan er zeer waarschijnlijk niets aan veranderen. Terugkijkend in de tijd is er eigenlijk nog geen biet veranderd want toen ik heel veel jonger was waren er al allerlei oorlogen, hongersnood en andere ellendige dingen die speelden. Tot op heden is daar weinig tot niets in veranderd.
Vreemd eigenlijk, aangezien er toch meer dan voldoende financiële middelen zijn om onder andere hongersnood uit de wereld te helpen. Dit soort dingen begrijp ik niet zo goed… en er is ook niemand die me dat kan uitleggen. Zijn dit dan van die dingen die in stand gehouden worden? Geen idee, want als dat al zo zou zijn, waarom dan?
Nou goed, terug naar Angst. In de loop van dit jaar hoor ik ook steeds vaker berichten voorbij komen dat we ons moesten voorbereiden op een noodsituatie. Dat je vooral een noodpakket moest hebben voor het geval dat. Stel dat (vul hier zelf maar wat in…) zou gebeuren. En, ja ik denk dan misschien met mijn ‘boeren’verstand maar als ik een beetje logisch nadenk vraag ik me af wie er nu baat hebben bij het verspreiden van deze berichten… En hoe groot is de kans dat…
Wat als...
Wat als je eens op een andere manier probeert te kijken naar wat er gebeurt en je bij en aan jezelf vragen gaat stellen? Angst doet namelijk echt iets met een mens. Ik heb hierboven al een keer iets geschreven over bevriezen, in de aanval gaan of weglopen. Zodra iemand te maken krijgt met angst gebeurd er iets in de hersenen. Een, laat ik het maar, oerinstinct komt naar boven waardoor je primaire reactievermogen wordt geactiveerd.
Een voorbeeld.
Je loopt lekker buiten in de schemering en ineens staat er een leeuw voor je… direct ontstaat er een primaire reactie -oerinstinct.
Op zo’n moment ga je niet rustig -en logisch- nadenken wat je gaat doen, je reageert als vanzelf met overleven als prioriteit. Herkenbaar? Stel je nu eens voor hoe het zou zijn als je iemand in een vrijwel continue staat van angst zou kunnen houden? Logisch nadenken wordt overschaduwd door primair reageren en men is sneller geneigd om zich aan van alles vast te klampen als hiervan wordt gezegd dat dit het is om te overleven.
Ben ik (te) scherp als ik dit schrijf? Misschien wel, geen idee maar dit is wat zo ‘binnen waait’ terwijl ik met mijn vingers over het toetsenbord ga. Wellicht om jou, als lezer, op ‘scherp’ te zetten en iets in beweging te zetten. Je hoeft het ook helemaal niet met me eens te zijn, het gaat mij er vaak om iets in een ander licht te zetten. Je na te laten denken waardoor je je wellicht afvraagt hoe jij ermee om wil gaan.
Belangen
Tot slot gooi ik nog maar iets op. In het kader van Angst. Bij mij komt dan bijna als vanzelf ook iets naar boven als de vraag:’ Wie heeft hier belang bij?’
Ik zal geld voor het gemak maar even buiten beschouwing laten alhoewel ik me steeds vaker afvraag of geld mogelijk de drijfveer is. Als dat zo is, ja dan mag ik deze tekst wel helemaal gaan herschrijven… Tegelijkertijd lijkt het er vaak op dat geld, macht, controle elementen zijn die eigenlijk best veel invloed hebben.
Stel je voor dat ik de baas zou zijn van een bedrijf. Het is een goedlopend bedrijf en het bedrijf groeit als vanzelf. Omdat ik bang (angst) ben zorg ik dat in het bedrijf camera’s hangen die alles registreren wat er gebeurd (controle). Dan weet ik namelijk zeker dat alles goed gaat. Tegelijkertijd weet ik dat de mensen zich zullen gedragen en gewoon zullen -of kunnen- doen wat ik wil (macht).
Brrrr, het idee alleen al. Hoe zullen die mensen zich voelen? En wat doet zo’n situatie met hun mentale en emotionele gezondheid? Hoeveel mooier zou het zijn als een ieder zich realiseert dat het ook anders kan. Dat ieder van ons volledig in zijn/haar kracht mag (gaan) staan en zich mag beseffen dat je je eigen verantwoording kunt en mag -misschien zelfs wel moet- pakken. Want hoe gaaf is het als ik baas zou zijn van datzelfde bedrijf en ik erop vertrouw dat elke medewerker zijn/haar eigen verantwoordelijkheid pakt en doet wat hij/zij het beste kan. Hoe zou het dan voor een medewerker zijn om in zo’n bedrijf te mogen werken?
Zo zijn er nog wel meer thema’s en onderwerpen te bedenken waar ik graag een ander licht op zou willen werpen maar ja, ik kan de wereld ook niet verbeteren… Vroeger leerde ik al zo’n prachtige quote die ik nog steeds koester.
Verbeter de wereld begin bij jezelf!
En oprecht meen ik dat dit ook werkelijk zo is. Kijk naar jezelf en bepaal wat jouw verantwoordelijkheid is. Welke rol wil je spelen? Jaren terug besloot ik al dat ik in mijn leven de hoofdrol wil spelen. Het is uiteindelijk met een reden ‘mijn leven’. Het mooie en leuke vind ik echter ook dat ik juist af en toe anderen wil ‘prikkelen’ na te denken over bepaalde zaken. Dingen die we op een bepaalde manier (aan)geleerd hebben. Even daar doorheen ‘duwen’ en je even op een wellicht minder comfortabel pad zetten… Want tja, als je heel realistisch bent kun je wel in je comfortzone blijven maar juist daarbuiten gebeurt het…
Toch?
