Klacht(en) anders 'aanvliegen'
Mooie foto toch? Dit bericht ‘moest’ ik schrijven kreeg ik door. Geen idee waarom of waarvoor en ik weet ook nog steeds niet hoe het werkt met het ‘doorkrijgen’ van dit soort berichten. Afijn, daar kom ik vast ook nog wel eens achter – of niet ;-).
Kort geleden sloot ik een NEI opleiding af. In deze opleiding kreeg ik volop bevestiging dat emoties en dan met name onverwerkte emoties vaak een rol spelen bij allerlei klachten. Zo heb ik onder andere inzicht gekregen in diverse thema’s van anderen en bij mezelf. Verrassend vond ik het weer wat de impact van iemand’s eerste levensjaren kan zijn en hoe dit zich op latere leeftijd in allerlei klachten kan uiten. Van fysiek tot bepaald gedrag en alles daar tussenin. En hoe gaaf om dan met NEI een hulpmiddel in handen te hebben waarbij het mogelijk is om heel snel te onderzoeken of er sprake is van onverwerkte emoties.
Voor mij dan ook alle reden om aandacht te besteden aan het anders kijken naar klachten. Tegelijkertijd ook een bevestiging van datgene wat ik al heel lang geleden bij mezelf mocht ontdekken. Verderop lees je hier meer over.
Vooruit plannen, terugkijken en het NU
Ik was altijd zo gewend om in mijn leven vooruit te kijken. Vroeger zelfs al plannen te maken voor heel ver in de toekomst. Hoe anders is het nu, ik probeer veel meer in het NU te leven. En ja, ook voor mij is dat een kwestie van blijven oefenen. Uiteindelijk wordt iets nieuws een deel van mezelf of misschien was het al wel van mezelf maar mocht ik het weer herontdekken. Net als dat ik me meer bewust ben geworden dat ik makkelijker kan waarnemen in plaats van altijd maar ergens iets van te (moeten) vinden. En ik kan oprecht zeggen dat dit me zoveel meer rust en ontspanning heeft gegeven. Tja, en dit is ontstaan na een training in, pfoo, ik meen 2009…
Grappig dat ik dan ergens weer zo’n quote tegenkwam met de tekst dat het leven vooruit geleefd wordt en vaak achteraf pas wordt begrepen. Tja, hoe raak is dat.
Mijn ervaring
Ergens eind 2014 kreeg ik een uitnodiging om mee te doen aan een bevolkingsonderzoek. Ik laat even in het midden welk onderzoek dit is geweest. Na een paar weken werd ik gebeld met de uitslag van het onderzoek: niet goed! De arts die mij belde legde uit dat als ik niets zou doen er een heel vervelend eindresultaat zou ontstaan en dat het van het grootste belang was om … Nou ja, er volgde een heel scenario van vervolgstappen die voor dit bericht van minder groot belang zijn.
In plaats van in de angst te schieten gebeurde er iets wonderlijks bij en met mij. Ik hoorde bijna letterlijk een stem die me vertelde dat ik weer meer moest gaan genieten, dingen creëren en nog wat woorden die ik me niet meer kan herinneren. En ik merkte een enorme rust waardoor ik vanuit een diep vertrouwen -wist toen niet eens dat ik dat kon hebben- vertelde dat het voorgestelde traject toch even op zich moest laten wachten omdat ik binnen afzienbare tijd naar India zou vertrekken.
Een lang verhaal kort. Na terugkomst in Nederland wist ik gewoon -kan het niet anders vertalen- dat ik in India een enorm helingsproces had doorlopen. Ik heb veel innerlijk werk gedaan met en zonder hulp van anderen wat me gesterkt heeft in het proces dat ik dat jaar doorliep. Daarnaast ook het traject binnen de reguliere zorg doorlopen en aan het eind van het jaar kreeg ik te horen dat alles weer helemaal goed was. Iets wat ik al wist en ook al had aangeven aan de arts die me toentertijd begeleide.
Voor mij was dat onderzoek misschien wel een soort van wake-up call waardoor ik me weer kon en mocht verbinden met mezelf. Geen idee, soms kan ik het nog niet zo goed bevatten wat het is geweest. Hoe dan ook kreeg ik deze boodschap waarschijnlijk met een reden waardoor ik anders in het leven ben komen te staan.
Sinds die tijd neem ik meer tijd en ruimte om mezelf beter te leren kennen en allerlei signalen van mijn lichaam op een andere manier te bekijken. Haha en soms gaat het natuurlijk ook net zo hard mis en ga ik mee in de waan van de dag waardoor ik toch echt wel goed last kan krijgen van, tja noem het maar… Dat maakt me dan ook gewoon weer mens…
Het hartje in de cappucino zag er omgedraaid uit als een uit. Een metafoor voor het leven afpellen als een ui?
Anders kijken naar
Op het moment dat ik de foto van de zwaan hierboven zag kwam bij mij naar boven dat er meer manieren zijn om ergens naar te kijken. Ik zie een zwaan boven het water, de weerspiegeling in het water en beide zwanen. Er is, mijns inziens, dan ook altijd meer te zien / mogelijk waardoor ik mezelf -en daarmee ook jou- uit mag nodigen om ook te kijken naar andere opties, net zoals ik in mijn ervaring deelde.
Hiermee pak ik nu ook gelijk de gelegenheid aan om te schrijven dat onze taal zelfs al kan verwijzen naar relaties tussen lichaam en emoties. Wat denk je bijvoorbeeld van:
– gal spuwen; jezelf uitspreken, je hart luchten, bittere kritiek leveren
– iets op je lever hebben; ergens mee zitten, iets ligt zwaar op je maag
– met hart en nieren; iets vanuit volledige passie doen, je volledig (weg)geven
– op je tenen lopen; meer van jezelf vragen dan je -op dat moment- aankunt
– door de knieen gaan; zwichten
Zo zijn er natuurlijk nog veel meer uitspraken te vinden. Ik vind het bijzonder dat men zichzelf vaak herkent wanneer ik dit soort uitspraken gebruik in een (coach)-sessie. Net als dat ik het -nog steeds- bijzonder vond dat ik tijdens het telefoontje allerlei woorden ‘naar binnen kreeg’.
Eigenlijk al in mijn allereerste opleiding leerde ik al te kijken naar iemand in zijn/haar totaliteit wat zoveel betekent als kijk niet alleen naar het lichaam maar ook naar wat er gebeurt als het lichaam aangeraakt wordt. Sterker nog het begint al met hoe is de houding van iemand. Hoe staat iemand, hoe zit iemand enzovoort.
Van daaruit volgt op een gegeven moment het kijken hoe een lichaam reageert op aanraking, te voelen hoe een lichaam reageert, is er spanning -een strakheid- merkbaar of juist een (onnatuurlijke) zachtheid of leegheid. Afhankelijk van de druk die ik geef volgt automatisch een re-actie – een reageren vanuit het lichaam. Soms veel druk, soms juist vrijwel geen druk en op andere momenten gewoon rust… mijn handen laten waar ze op dat moment zijn zodat een lichaam de tijd krijgt om te reageren en/of te ontspannen.
Tegelijkertijd ook ‘in contact’ blijven om eventuele reacties te zien. En ja, een reactie is niet altijd fysiek en kan ook ontlading zijn op emotioneel vlak. Ontlading kan tijdens of na afloop van een sessie merkbaar zijn in verschillende vormen, van diep zuchten tot tranen. Voor mij is alles goed en kan ik oprecht blij zijn voor jou als zoiets gebeurt in een sessie. ‘Ruimt lekker op’, zeg ik dan maar, ‘alles wat je hier kunt laten neem je niet meer mee...’
Het gaat vaak niet om oplos-'koffie'
Wat bedoel ik daarmee… heel simpel. Als je bij mij komt met de verwachting dat ik jouw probleem wel even ga fixen dan moet ik je teleurstellen. Ik ben geen magisch iemand die ergens even iets doet en voila … opgelost. Sorry, dat zou misschien supergaaf zijn maar helaas…
In veel gevallen is het zo dat je zelfs in eerste instantie niet eens een verschil hoeft op te merken. Pas na verloop van tijd komen veel mensen ineens tot het besef dat ze anders reageren op, bijvoorbeeld een situatie die eerder als een soort van trigger diende.
Elke sessie is een momentopname
Kijk ik naar mezelf dan is het zo dat ik me veel meer verbonden ben gaan voelen met mijn lichaam waardoor ik echt ben gaan voelen. Niet altijd leuk en fijn maar deze ontwikkeling en bewustwording draagt er aan bij dat ik de signalen van mijn lichaam steeds beter opmerk en daarop kan reageren.
Zeker bij coachingsessies is het zo dat met het krijgen van inzicht(en) vaak ineens allerlei ‘puzzelstukjes’ op hun plaats vallen. Oud zeer -vaak onverwerkte emoties- kunnen worden verwerkt en krijgen een plek waardoor ruimte ontstaat voor nieuwe dingen. En of dat nu het volgen van een oude droom is of het loskomen van mensen die je op de één of andere manier nog ergens in tegenhouden. Het kan heel divers zijn wat daarmee ook vraagt om een diversiteit in ‘aanvlieg’-routes.
Laat ik heel eerlijk zijn, iemand komt vaak bij mij als er sprake is van fysieke klachten. De eerste ingang die ik dan ook vaak gebruik is onderzoeken of er een specifieke aanleiding is geweest. Natuurlijk kan het zijn dat je een blessure of iets dergelijks krijgt, een overbelasting of wat dan ook. Krijg je echter steeds dezelfde klacht(en) terug en is er geen duidelijk aanwijsbare oorzaak dan kan het verhelderend werken om verder te kijken.
Daarnaast komt het steeds vaker voor dat mensen via via bij mij komen omdat men gehoord heeft dat ik meer doe dan alleen masseren. Dat klopt inderdaad wel. Ik heb een interesse in wat mensen beweegt en ik vind het fascinerend om te merken hoe er allerlei relaties zijn tussen ons mentale, emotionele en fysieke niveaus. Hoe onverwerkte emoties een uiting kunnen geven op fysiek niveau… heel bijzonder. Die gezegden met teksten over lichaam een geest zijn toch eigenlijk best heel waardevol…
Een gezonde geest in een gezond lichaam… wat ook andersom geldt overigens.
Al met al, elke sessie is een momentopname. We mogen ons hele leven meer leren over wie we zijn en misschien nog wel belangrijker…
Wie je wilt zijn!
En dat is waar coaching mijns inziens een positieve bijdrage aan kan leveren. Waar verschillende aanvliegroutes genomen mogen worden voor de mooiste inzichten. Voel je dan ook vrij om een kijkje op mijn website te nemen en wie weet ont-moeten we elkaar binnenkort.
Dank voor het lezen van dit bericht.
Een mooie dag.
Hartelijke groet,
Astrid
